نامم "ملك محمد" است و "صبر" تخلص مي كنم. فعلاً ۱۸ سال عمر دارم و در ولایت پنجشیر در یک خانوادهء دهقان پیشه به دنیا آمده ام. دورهء ابتدائیه را در لیسهء عالی نسوان پروژه جدید و تعلیمات متوسطهء خویش را برای دو سال در مکتب اکادمی "لومالندا" ایالات متحدهء امریکا ادامه داده و فعلاً تحصیلات باقی ماندهء خویش را در لیسهء خصوصی عامه کابل به پیش میبرم.

در سال 1378 خورشیدی، همراه با خانواده به دیار غربت رو آوردم و در سال 1381 دوباره به کشور آمدم. دوازده ساله بودم که به ورزش علاقمند شده و در یکی از کلپ های ورزشی در شهر کابل به تمرینات تکواندو پرداختم.

در سال 1382، نزدیکی قصبه با یک دوست خود در کنار سرک روان بودم که ناگهان ماین منفجر شد. برای چند لحظه گنگس و گیج بودم؛ وقتی درست بحال آمدم، متوجه شدم که دوستم ترسیده و از من خیلی فاصله دارد؛ همینکه از جایم بلند شدم، با گذاشتن اولین گام، ماین دیگری منفجر گردید و من دیگر بخود نفهمیدم. فکر می کنم نیم ساعت بعد از آن حادثه، شماری از عساکر آمدند و مرا به شفاخانهء ایمرجنسی انتقال دادند. این حادثه هردو پایم را از من گرفت.

با این حالت، هرلحظه در آتش یاس و ناامیدی می سوختم؛ چون نمی توانستم با همسالان خود بازی و گشت و گذار کنم. همیش با خود می گفتم من از چه کاری خواهم شد؟ اما همینکه به امریکا رسیدم، ورزش آب بازی را آغاز کرده و در مسابقات اشتراک نمودم. درآنجا استادانم خیلی مهربان بودند و با امتیاز کمی هم که برنده میشدم، بیشتر تشویقم می کردند؛ از اینرو، من بیشتر به آینده امیدوار می گردیدم.

در سال 1383 خورشیدی، از طریق موسسه "کو" غرض علاج و تداوی به امریکا رفتم. از اینکه خیلی علاقمند ورزش بودم، بعد از تداوی به تمرینات در رشتهء آب بازی پرداختم و سپس تمریناتی را در رشته های ورزشی سرفنگ (ورزش روی آب با تخته)، دوش، اسکی و بسکتبال آغاز کردم. این تمرینات را در شهر کلیفورنیاي امریکا که غرض تداوی به آنجا رفته بودم آموخته ام.

من دو استاد در رشتهء آب بازی داشتم که یکی داکتر "مینک" و دیگرش "پیدریشه" نام داشتند. آنان هفتهء سه مرتبه برایم تمرین می دادند.

من ورزشهایي را که در بالا از آن نام بردم، تحت نظر استادان مختلف فراگرفته ام. استاد بسکتبال من آقای "میکل" نام داشت. تمام استادانم با مهربانی خاصی با من برخورد می کردند؛ اما استاد مایکل بیشتر از همه متوجه من بود؛ او درحالیکه استاد ورزش من بود، استاد پای سازی ام نیز بود. بنابر تشویق و ترغیب وی، تا این حد رسیده ام که در یک فیستيوال جهانی آب بازی در امریکا، قهرمانی را به نام افغانستان ثبت كردم.

بالاخره در برج اکتوبر 2008 میلادی در یک فیستيوال ورزشی بین المللی که با اشتراک بیش از هشتاد ورزشکار از کشورهای مختلف جهان در شهر "سندیاگو" ایالات متحدهء امریکا در بحر "لحوبیچ" برگزار شده بود، منحیث یک افغان شرکت نمودم.

در این مسابقات، با شکست دادن حریفان خویش به مقام قهرمانی رسیده و صاحب دو مدال گردیدم. بعد از اخذ قهرمانی در این رقابت ها، افغانهای مقیم در امریکا و بویژه  خود امریکاییها مرا بیشتر مورد تشویق و تحسین قرار دادند تا جاییکه از سوی آقای جورج بوش، رییس جمهور قبلی امریکا نیز مورد نوازش قرار گرفتم.

آقای بوش علاوه بر اینکه برایم تبریکی داد، گفت که تو یک ورزشکار قوی و موفقی استی. رییس جمهور امریکا ضمن دادن مصارف تحصیلی، 5000  دالر امریکایی نیز طور تحفه برایم اهدا نمود.

در مسابقات زیادی در امریکا شرکت کرده ام که یک مدال طلا، یک مدال نقره و یک مدال برنز و سرتیفیکت های زیادی را از آنها به دست آورده ام.

راستی به یادم آمد که مادر "جورج بوش" رئيس جمهور قبلي ايالت متحدهء امريكا نیز خیلی تقدیرم کرد و گفت: "افغانستان حتماً آرام می شود؛ صلح می آید، جنگ خاتمه می يابد، بازسازی و نوسازی زیادی صورت خواهد گرفت و ترقی و پیشرفت نصیب مردم زحمتکش افغانستان خواهد گردید."

در مسابقات دوش، مقام سوم و در بسکتبال که در "لاس انجلس" امریکا برگزار شده بود، در سکوی قهرمانی نشستم. در مسابقات اسکی که در شهر ویرجنیای امریکا برگزار گردیده بود، مقام دوم را از خود ساختم.

این همه مسابقاتي را که یادآوري کردم، بین معلولان و معیوباني مثل من برگزار گردیده بود.

همینکه دوباره به کشور برگشتم، از طرف کمیته ملی المپیک مورد استقبال نهایت گرم قرار گرفتم. باید بگویم که رییس کمیته ملی المپیک آقای ظاهر اغبر؛ علاوه بر تبریکی، یک مدال طلای افتخاری و مبلغ پنجهزار افغانی برایم داد و با تادیهء معاش یک ساله از من تقدير به عمل آورد.

اکنون در هوتل کابل سرینا در بخش "هلت کلپ" کار می کنم. وظیفه ام این است که برای شاگردان خود تمرینات آببازی را یاد می دهم.

در بیش از چهل هزار جلد مجلهء غربی و آسیایی، نام و عکسهایم به صفت یک ورزشکار چاپ شده است.

من تا به حال به کشورهای پاکستان، امارات متحدهء عربي، انگلستان و ایالات متحدهء امریکا سفر نموده و با رؤسای جمهور بعضی از این کشورها ملاقات کرده ام.

زبان دری، زبان مادری ام است؛ اما به زبانهای پشتو، عربی و انگلیسی نیز بلدیت دارم. هم  اکنون عضو تیم ملی فدراسیون معلولان و معیوبان کمیته ملی المپیک افغانستان استم.